Verslag Achtste Competitiedag woensdag 31 mei 2011

Vanochtend werd ik wakker en het regende behoorlijk, maar bij mijn aangeboren optimisme ging ik er van uit, dat die dag toch nog een droge, fijne, gezellige dag ging worden. En dit optimisme werd beloond met de uitkomst van de verwachtingen.

Aan de poort van de ranch werden we door de cowgirls aller vriendelijkst ontvangen en iedere deelneemster kreeg een USA-plaatsnaam op de borst geplakt en onder dit pseudoniem bleef iedereen dan de hele dag spelen wat elke keer weer een mooi verrassingseffect opleverde.

Om te beginnen . . . konden we niet meteen beginnen aangezien de droogte nog niet ingetreden was, maar naar ruim een half uur wachten konden we met z'n allen tegelijk aan de slag. Dat was goed om de natte tijd weer in te halen. We hebben dan ook meteen de eerste koffie of thee genuttigd vóór we de banen op gingen. Ik denk, dat iedereen wel van het tennissen genoten heeft, jammer voor de minder ontspannen types, die dan misschien "uit hun doen" waren, maar op zo een dag moet je gewoon niet alles bloed serieus nemen, want anders heb je er geen lol in.

Door de weersomstandigheden hadden de organiserende dames heel wat werk met een herindeling, maar het is ze prima gelukt, petje af dus.

Ook de tweede ronde hebben we dan weer met allemaal tegelijk op de banen gestaan en ook van de tweede ronde heb ik genoten en ik hoop alle andere deelnemers ook, want daarvoor wordt zo een 8ste competitie dag toch georganiseerd.

Niet te geloven wat ons toen te wachten stond,.... namelijk een lesje line-dancing. Dat was toch wel heel leuk . . . zelfs voor de toeschouwers, want niet iedereen heeft er aan mee gedaan en eentje heeft de zaak van achter de tralies gade geslagen !!! Voor dat er met de lunch begonnen werd kreeg de hele bups dus een "workshop" line-dancing, wat zeker goed was voor de lijn en bovendien nog ervoor zorgde, dat de eetlust nog "opgevoed" werd.

De danslerares heeft met veel toewijding en de passende muziek getracht, de menigte aan de gang te krijgen en na aanvankelijke "terughouding" kwamen de beentjes echt los en het was heel leuk en leek op het einde op een professionele dansgroep, die al jaren samen de "beentjes swingt". Hartstikke bedankt ook voor dit "tussenstuk" dank dus aan de "juf" en dank aan de organisatie.

En ook nog dank voor de verjongende smeerseltjes die bij het binnen komen uitgedeeld werden . . . over een poos zullen we elkaar niet meer terug kennen doordat iedereen een extra fris en jong uiterlijk opgelopen heeft door het gebruik er van !!!

En toen was er lunchpauze, De eerste gang was -zoals mijn kostjuffrouw da zo mooi noemde- "verrukkelijk" en in mijn soepkommetje was er haast geen plek meer voor de soep zelf, want dat zat echt vol met heerlijke balletjes, zo een rijk met gehaktballetjes gevulde kom heb ik nog nooit van mijn leven voor geschoteld gekregen - ik zag zeker helemaal uitgehongerd uit- . . . bijzonder lekker dus.

En toen kwam de tweede deel en die was me toch leuk : elk van de cowgirls had, vastgebonden aan een stok, een ruim aantal knapzakken, van die leuke, bonte, grote zakdoeken die met een rijke lunch gevuld waren en met stevige knopen dicht. 3 broodjes, kaas, boter, paté met een lekker -hoe noem je dat ?- zoet dipsausje met stukjes "ikweetnietwat" er in, mosterd, een heerlijke worst, waarvan niemand de naam kende, maar die echt ook bijzonder smakelijk was, en dan nog jam en hagelslag - hopelijk ben ik nu niets vergeten. De zakdoeken dienden als tafelkleed, zodat iedereen een eigen kleedje had, dat na de maaltijd gewoon weer ingeleverd werd. Natuurlijk lekker gezond melk of karnemelk bij de maaltijd ! Het idee van die zakdoekjes was geniaal en het zag er heel erg gezellig uit.

De niet gegeten restjes mocht je mee naar huis nemen . . . helaas waren er geen doggy bags, dus hebben we het maar in een servet gedaan en kunnen er thuis nog lekker van na genieten. Zal het morgen bij het ontbijt lekker op smikkelen.

Daarna dan nog een rondje tennis en aangezien het na het eten (tenminste bij mij) nooit meer zo goed loopt als voor het vullen van de maag, was ik dan ook goed melig, maar ik hoop, dat daar niemand last van had. Misschien wel mijn partner, maar die vraag ik dan bij deze om vergiffenis !!!

Lieve dames -Ria, Joke, Ria, Toos, Yvonne, Annie ¹⁾- van het organiserende team, jullie hebben het geweldig verzorgd en er dus een heel groot lof verdiend en natuurlijk heel hartelijk bedankt voor die gezellige dag, wat hebben we toch een lekker leventje.

UGje

¹⁾  Toegevoegd door UGje op 4-7-2011:

UGje heeft een grote fout gemaakt. Vandaag (4 juli) zei Jeanne Raaymakers tegen mij, dat ik bij het noemen van de namen van de organiserende dames een persoon vergeten heb en wel ANNIE SCHUIT (over het hoofd gezien vanwege de lengte ?). Hiervoor wil ik bij deze mijn wel gemeende excuses aan bieden, het was zuiver slordigheid en is eigenlijk onvergefelijk - kan er een uitzondering gemaakt worden Annie en toch vergeven worden ? Ik hoop van wel. En ik hoop ook, dat iets soortgelijks niet meer voor zal komen.

een rouwig UGje